تو مادری بدی نیستی
فقط به ابزارهای درست نیاز داری

امروز این نامه را از دفترم در انستیتو جهانی فناوری صوتیات برایت می‌نویسم، در حالی که به جایزه تعالی بین‌المللی روی دیوار نگاه می‌کنم. اما چشمانم جایزه را نمی‌بیند... آن روز در سوپرمارکت را می‌بینم، وقتی دنیایم زیر هر «بیپ» خرد می‌شد. حس می‌کردم همه چیز به من حمله می‌کند - نورهای قوی چشمانم را می‌سوزاند، صداها اعصابم را پاره می‌کرد، و نگاه مردم له‌ام می‌کرد. تمام دنیا یک دشمن بزرگ بود.

اما تو... حتی یک ثانیه به آن‌ها نگاه نکردی. پشتت را به دنیا کردی و از بازوانت یک قلعه عشق وسط هرج‌ومرج ساختی. گوش‌هایم را پوشاندی، به چشمانم نگاه کردی و زمان ایستاد. دیگر چیزی نبود جز چشمان تو که بی‌کلام می‌گفتند: «من تا ابد اینجا کنارتم.»

امروز، ۳۰ سال بعد از آن روز، سیستم‌های صوتی هوشمند در بیش از ۵۰۰۰ مرکز خرید در سراسر جهان طراحی می‌کنم. هر سیستم هر روز از هزاران کودک محافظت می‌کند. تصادفی مهندس صوتیات نشدم - شدم چون تو به من یاد دادی که سروصدا دشمن نیست، بلکه معمایی است که باید حلش کنم. هر صدایی که درد می‌آورد به موجی تبدیل شد که با شور مطالعه‌اش می‌کنم.

تلاشت بیهوده نبود. هر اشک به لبخندی روی صورتم تبدیل شد. خوشحالم مامان. زندگی زیبایی پر از موفقیت دارم. خانواده دارم، دوست دارم، کاری که عاشقشم دارم. تمام موفقیتم نه علیرغم اوتیسم، بلکه به لطف تو مامان قهرمان است.

از عمق دل ممنونم. ممنون که وقتی تسلیم شدن آسان بود، تسلیم نشدی. ممنون که به من ایمان داشتی. بیش از آنچه تصور کنی دوستت دارم.